In het Limburgse Halen heeft Milan Paulus zondag misschien wel de mooiste overwinning uit zijn carrière geboekt. Na jaren van hard werk, ontgoochelingen en tal van ereplaatsen, mocht de 23-jarige renner eindelijk nog eens juichen. En dat deed hij met klasse én emotie: “Deze zege draag ik op aan mijn grootmoeder, die vorig jaar overleden is. Ik had haar beloofd dat ik nog eens voor haar ging winnen.”
Paulus moest er lang op wachten, maar zijn doorzettingsvermogen werd eindelijk beloond: “Velen gaan het misschien niet geloven, maar ik heb hier vijf jaar op gewacht. Meer dan dertig keer eindigde ik in de top tien, vaak zat ik er heel dichtbij, vooral de laatste twee jaar. Maar telkens liep het mis in de finale. Vandaag kon ik het eindelijk afmaken.”
De koers in Halen werd verreden onder zomerse omstandigheden en kende een lastig, afmattend parcours.
“Ik wist van vorig jaar dat het een zware wedstrijd ging zijn, zeker met die hitte. Vanaf de start werd er stevig gekoerst, met aanval na aanval. Gelukkig kon ik telkens goed meespringen in de juiste bewegingen. Op zo’n zes ronden van het einde reden we weg met een sterke groep van zeven. Al snel hadden we een mooie voorsprong op het peloton.”
Met onder meer kleppers als Rutger Wouters in de kopgroep, wist Paulus dat hij alert moest blijven: “In onze groep zaten een paar snelle mannen, dus ik wou iets proberen voor het op een sprint zou uitdraaien. Rutger demarreerde een paar keer, maar werd telkens teruggepakt. Na zijn derde aanval voelde ik dat iedereen even op adem moest komen. Dat was mijn moment. Op zo’n 10 kilometer van het einde ben ik vol aangegaan.”
De aanval bleek beslissend: “Ik sloeg meteen een mooie kloof, maar de wind zat tegen, dus het was afzien tot op de streep. Pas op 2 kilometer van het einde durfde ik geloven dat het binnen was. Toen heb ik beginnen genieten van het moment. Na al die jaren doet het enorm veel deugd om nog eens de handen in de lucht te mogen steken. Zeker omdat we met zo’n sterke groep waren – stuk voor stuk renners waarvoor ik veel respect heb.”
De overwinning kreeg nog een emotioneel randje: “Mijn oma overleed vorige zomer. Ik had haar beloofd dat ik nog eens een koers zou winnen voor haar. En mijn opa staat nog altijd elke koers langs de kant. Dat maakt deze overwinning extra speciaal. Ze is voor haar. Ik ben enorm blij dat ik die belofte heb kunnen waarmaken.”
